కాక్రోచ్ ఎగబాకింది
కాక్రోచ్ అని నవ్విన నోళ్లే… నేడు నిశ్శబ్దం అయ్యాయి!
బూటుకాలి కింద నలిగిన బొద్దింక… పిడికిలిగా మారింది.
లాఠీ దెబ్బలతో చర్మం చీలినా… సంకల్పం మాత్రం చెదరలేదు.
నెత్తుటి చుక్కలు… స్వేచ్ఛకు కొత్త సంతకాలు అయ్యాయి.
నీట్ అని పేరుపెట్టి… భవిష్యత్తును బందీ చేసిన గోడలు కంపించాయి.
బొద్దింకలని అవహేళన చేసిన చరిత్ర… సిగ్గుతో తలవంచింది.
పుస్తకాలు మోసిన చేతులు… జెండాలు మోశాయి.
కన్నీటి కళ్లలో… విప్లవం అగ్గిరవ్వలా వెలిగింది.
ప్రతి గాయం… ఒక కొత్త నినాదంగా మారింది.
ప్రతి లాఠీ దెబ్బ… మరో అడుగు ముందుకు నడిపింది.
జంతర్ మంతర్ నేల… మరో జలియన్వాలా బాగ్ను గుర్తు చేసింది.
రక్తం తడిసిన రహదారిపై… తిరంగా మరింత ఎత్తున ఎగిరింది.
యువతను కాక్రోచ్ అన్న రాజ్య గర్వం… తన నీడకే భయపడింది.
ఎందుకంటే… తొక్కబడిన ప్రాణం తిరగబడితే చరిత్ర పుడుతుంది.
నలిగిన బొద్దింక… రెక్కలు మొలిచిన గరుత్మంతుడైంది.
నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చిన యువ గర్జన… దేశం మనసును తాకింది.
స్వాతంత్ర్యం పాత కథ కాదు…
ప్రతి తరంలో మళ్లీ పుట్టే జ్వాల అని నిరూపించింది.
విజయం ఒక బహుమతి కాదు…
రక్తంతో రాసుకున్న హక్కని చాటింది.
“గెలుపు మాదే” అని ఎగిసిన జెన్ జీ…
భవిష్యత్తుకు కొత్త నిర్వచనం ఇచ్చింది.
కాక్రోచ్ అని తక్కువ చేసిన జనరేషన్…
భారత గుండెల్లో విజయ పతాకమై ఎగబాకింది.
నా దేశం
